பவனி வருகிறாள்..
பவனி வருகிறாள்-அவள்
பவனி வருகிறாள்!
பாசக்கணவன் பாரதியோடு
பவனி வருகிறாள்-(அவள்)பெண்ணவள் ஆணுக்(கு)
இளைப்பிலை என்று
பாடிய பாவலன் பாரதியோடு
(பவனி)
கரத்தால் தோளை கவ்விய வண்ணம்
கவிஞர் ஏறு புன்னகை பூக்கப்
(பவனி)
வண்ணத் தேரில் பொற்சிலையாக்
வருகிற வழியில் மக்கள் கூட்டம்
வண்டுகள் போல மொய்த்திடவேதான். பெண்ணரசிஅவள்( பவனி)
பித்தன் மனைவி என்றேசிய ஊர்க்கு
பெருமிதம் சுமந்து பீடுடனே அவள் (பவனி)
கோலம் சிதைத்துக் கொடுமை இழைத்தார்
கோலாகலமாய்க் கோவில் கொள்ளப்(பவனி)
மன அமைதிக்கு அன்னை சாரதா தேவி சொல்லும் வழி…
அன்னை சாரதா தேவியின் உபதேசங்களின் பிழிந்தெடுத்த சாரமாக ஒன்றைச் சொல்லலாம். பிறர் மீது குற்றம் காண்பதைத் தவிர்க்க வேண்டும். இது ஆன்மிக முன்னேற்றத்துக்கு உதவும் என்பது மட்டுமல்லாமல் சிறந்த வாழ்வியல் தத்துவமும் ஆகும். நமது மன அமைதிக்கும் எடுத்துக்கொண்ட பணியை எந்தவித மன உளைச்சலும் இல்லாமல் சிறப்பாகச் செய்வதற்கும் இதுவே வழியாகும்.
நாம் ஏன் பிறர் மீது குற்றம் சொல்கிறோம்? நாம் முன்னெடுத்துச் செய்யும் பணியில் சில இடைஞ்சல்கள் வருகின்றன. சில நேரங்களில் தோல்வியே வந்து சேர்கிறது. அந்த நேரங்களில் தோல்விக்குக் காரணம் காட்ட யாரோ ஒருவர் தேவைப்படுகிறார். (நம்மைத்தவிர.) முதலில் நாம் என்ன தவறு செய்தோம் என்று சிந்திப்பதுதானே அறிவுடைமை? அப்போதுதானே நாம் அமைதியாகச் சிந்தித்து, சரிவரச் செயல்பட்டு, மற்றவர்களையும் தவறின்றி வழி நடத்த முடியும்? பொறுப்பை உன் தோள்களில் சுமத்திக்கொள் என்றுதானே சுவாமிஜி நமக்குச் சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறார்?
சில நேரங்களில் ஏதோ ஒரு காரணத்தால் யாரோ ஒருவரை நமக்குப் பிடிக்காமல் போகிறது.(சின்ன வயசில் நம்மைத் துன்புறுத்திய ஆசிரியரின் மூக்கு போல இவர் மூக்கும் நீளமாக இருக்கிறது என்பதும் ஓர் ஆழ்மனக் காரணமாக இருக்கலாம்.)
இந்தக் குற்றம் காணும் சுபாவம்-மன நோயாகவே இருக்கலாம். (Pathological).அல்லது சுவாமிஜி சொல்வது போல் முன்னைப் பழவினைகளின் தொந்தமாக இருக்கலாம்!
எது எப்படி ஆயினும் இந்தக் குறைபாட்டை நாம் நீக்கிக் கொண்டே ஆக வேண்டும். இல்லாவிட்டால், வாசனை தீவிரமாகும். பழக்கம் அதிகரிக்கும். நமது பண்பைப் பாதிக்கும். சூழ் நிலையைத் துன்ப மயமாக்கும்.
எப்படிச் செய்யலாம் இதை? சுவாமிஜி சொல்கிறார் ஏதாவது ஒரு கருத்தை எடுத்துக்கொண்டு தீவிரமாகப் பயிற்சி செய் என்று. ஏன் இந்தக் கருத்தை எடுத்துக் கொள்ளக்கூடாது?
காஞ்சிப் பெரியவர்கள் மன அழுக்கு நீங்க வேண்டுமென்றுமென்று இறைவனிடம் பக்தியுடன் பிரார்த்தித்துக் கொள்ள வேண்டும் என்கிறார்கள்.. காந்திஜி ராம நாமத்தைச் சொல்கிறார்கள். அபிராமி பட்டர் நெஞ்சத்து அழுக்கையெல்லாம் அம்மை அருட்புனலால் துடைப்பாள் என் கிறார்.
அன்னை சாரதா, சுவாமிஜி, ஆன்மிகப் பெரியவர்கள், இறைவன் இவர்கள் அனைவரும் அழுக்கு நீக்கும் நம் முயற்சிக்கு உறுதுணையாக இருக்கட்டும். மனப்பூர்வமாக முயற்சி செய்தால் இறைவன் “மடிசெற்றுத் தான் முந்துறும்.”
நிர்வாணம் என்பது இதுவேயோ?
நிறை நிலை என்பது இதுவேயோ?
என்னால் நொந்தவர் பலரினையும்
இறைவன் முன்னால் சிந்தித்து
மன்னித்திடு நீ எனக்கேட்டு
மண்டியிட்டுப் பிரார்த்தித்தேன்!
என்னை நோக வைத்தவர்கள்
எல்லாரையும் நான் மன்னித்து
அன்புப்புனலால் நீராட்டி
ஆண்டவனிடத்தில் அர்ப்பித்தேன்!
கற்றுக்கற்றுப் புத்தியிலே
கற்றைச் சடையாய் மண்டியதை
ஒட்டச்சரைத்துப் புனலுக்குள்
ஓடம்விட்டுக் களிப்புற்றேன்!
கற்பதற்கென்று வைத்திருந்த
கட்டுக்கட்டு நூல்களெலாம்
சற்றும் தயக்கம் இல்லாமல்
தழலில் இட்டுச் சிரித்திட்டேன்!
மண்டிக்கிடக்கும் புதராக
மனதில் நிறைந்த பாவவினை
புண்ணியம் என்ற புனைபெயரில்
பற்றுக்கட்டுக் கர்மவினை
முதுமை,இயலா உடற்குறைகள்
முணுமுணுமனத்துதவிப்பெல்லாம்
இதம் ந மம என்றோதி
யாக அக்னியில் பொசுக்கிட்டேன்!
கசக்கும் இனிக்கும்நினைவுகளைக்
களைந்து நதி நீர் ஓட்டத்தில்
கசகசகசவெனும் ஆடையுடன்
கரைத்து இயற்கைக்கர்ப்பணித்தேன்
நிர்வாணம் என்பது இதுவேயோ?
நிறை நிீலை என்பது இதுவேயோ?
சின்னக்குழந்தை ஆனேனோ?
சீவன்முக்தன் ஆனேனோ?
கார்சியாவுக்கு ஒரு கடிதம்
அண்மையில் வேதாந்த கேசரி ஆங்கில இதழில் படித்த கட்டுரையின் தலைப்பு இது.
கார்சியாவுக்கு ஒரு கடிதம் என்பது ஒரு குறியீடு. “வெட்டிக்கொண்டு வா என்றால் கட்டிக்கொண்டு வருவான்” என்பார்களே, அதைவிடப் பன்மடங்கு சிறப்பான பணித்திறன்.
அமெரிக்காவுக்கும் ஸ்பெய்ன் தேசத்துக்கும் இடையே போர் நடந்து கொண்டிருந்தது. அமெரிக்க அதிபருக்கு க்யூபா நாட்டில் உள்ள ஓர் ஊடுருவல்காரனுடன் தொடர்பு கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அவசியம். அவசரம். ஆனால் அந்த கார்சியா க்யூபாவில் எங்கு இருக்கிறான் போன்ற எந்த விவரமும் தெரியாது. என்ன செய்வது?
அதிபரின் காதில் ஒருவர் கிசுகிசுத்தார். அமெரிக்க ராணுவத்தில் உள்ள ரோவான் என்பவர் மட்டுமே இதைச் சாதிக்க வல்லவர்.
ரோவானைத் தருவித்து அதிபர் தேவையைச் சொன்னார்.
மொட்டைத்தாதன் குட்டையில் விழுந்தான் என்று இப்படிச் சொன்ணால் என்ன செய்வது?
க்யூபாவில் அவருக்கு நெருக்கமானவர் யார் என்று ஒரு பெயராவது தெரியுமா?
அவர் சார்ந்த உளவு நிறுவனத்தின் பெயர் என்ன?
உத்தேசமாக எந்தப் பகுதியில் இருப்பார் என்றாவது சொல்ல முடியுமா?
என்றெல்லாம் அவர் கேள்வி எழுப்பவில்லை.
கடிதத்தை வாங்கி, தண்ணீர் படியாத ஒரு உறையில் இட்டு சீல் வைத்துக்கொண்டு, மார்பில் இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு புறப்பட்டார். திறந்த தோணியில் பயணித்து, யாருக்கும் தெரியாமல் க்யூபாவின் காட்டுப்பகுதிக்குள் தேடி அலைந்து கார்சியாவைச் சந்தித்துக் கடிதத்தைக் கொடுத்து விட்டு, மூன்று வாரங்கள் அதிகாரிகளின் கண்ணில் மண்ணைத்தூவி விட்டுச் சுற்றி வேறு வழியாக க்யூபாவை விட்டு விலகி வெளியே வந்தார். பசியா? தாகமா? தூக்கமா? யாருக்குத் தெரியும்?
இத்தகைய செயல்பாட்டின் குறியீடுதான் கார்சியாவுக்கு ஒரு கடிதம்.
இதற்கு நேர்மாறான ஒரு செயல்பாட்டையும் கட்டுரை குறிப்பிடுகிறது.
தலைவர் ஒரு “எக்ஸ்” என்கிற பணியாளரைக் கூப்பிட்டு, “என்சைக்ளோபீடியாவிலிருந்து, கரஸ்கோவ் என்பவரைப் பற்றி ஒரு சிறு குறிப்பு எழுதிக்கொண்டு உடனே வா” என்கிறார்.
எக்ஸ் கேட்பது:
எந்த என்சைக்ளோபீடியா?
எங்கிருக்கும்.?
நூலகர் விடுப்பில் இருக்கிறாரே?
அவர் இல்லாதபோது புத்தகத்தை எடுத்தால் பிரச்சினை ஆகி விடுமே?
ஏற்கனவே எங்கள் துறைக்கும் அவரது துறைக்கும் ஆயிரத்தெட்டு பிரச்சினை இருக்கிறது..
அது சரி,இந்த கரஸ்கோவ் எந்த நாட்டைச் சேர்ந்தவர்? எந்த்த் துறையில் வல்லவர்?
குறிப்பெடுப்பதெல்லாம் சார்லசுடைய வேலையாயிற்றே? என் வேலை இல்லையே?
இத்தனைக்கும் தலைவர் பொறுமையாக பதில் சொல்கிறார்.
எக்ஸ் அரைமணி நேரம் யார் யாரையோ உதவிக்கு வைத்துக்கொண்டு தேடி அலைந்து விட்டு வந்து, ”கரஸ்கோவ் என்று யாருமே இல்லை சார்” என்று பதில் சொல்கிறார்.
தலைவர் புன்னகைக்கிறார்.
கரஸ்கோவை சி என்ற முதல் எழுத்தைக்கொண்டு தேட வேண்டும்; கே யில் அல்ல என்று சொல்ல அவர் மெனக்கெடவில்லை.
நாம் தலைவராக இருந்தால் ஒரு பணிக்குத் தேர்ந்தெடுப்பது ரோவான் போன்றவரையா? எக்ஸ் போன்றவரையா?
நாம் பணியாளராக இருந்தால் ரோவான் போல இருப்போமா? எக்ஸ் போல இருப்போமா?
Edit with the Docs app
நல்லதையே எப்போதும். நாடு.
நன்றே கருதிட்டு நாளும் வினைசெய்தால்
வென்றிடுவாய் எண்ணியவை யாவையுமே--என்றுரைத்தார்
செல்லம்மா நாயகனார் என்பதனை நன்கோர்ந்து
நல்லதையே எப்போதும் நாடு.
டி.எஸ்.வேங்கடரமணி
The fire chick that Sri Ramakrishna placed…
Swami Vivekananda sent the message, “Service to mankind alone is the service to the Lord” in the loudest and the clearest terms to the whole world. Gurubhais of Swamiji did not buy his theory and thought that he was introducing western concepts into Indian theories of Spirituality masquerading them as Sri Ramakrishna’s teachings. In their view, Moksha, or Self realization alone is the goal of spirituality. And, the Master did not teach anything contradicting it. Swami put his foot down and incorporated service motive as an essential part of the Mission of Sri Ramakrishna sangha he founded. Love of the Master Sri Ramakrishna bound all the disciples together, and all of them had enormous confidence in the leadership of Swami Vivekananda. They had abundant love for him and his views were therefore accepted in the formation of the Mission. It is because of this insistence by Swamiji, we find the Sri Ramakrishna Math engaging themselves in various welfare activities even today.
Well, where is the authority that Sri Ramakrishna spoke about service to people as essential part of spirituality? We get it from an episode narrated in Lilaprasanga quoted by the biographer Sudhir Dhar.
One day, the conversation Sri Ramakrishna had with his disciples drifted to Vaishnav religion. The Master observed,” This religion enjoins upon its followers the practice of three things—delight in the name of God, compassion for all Jivas, (living beings) and service to the devotees of Vishnu.” Just as he was finishing this sentence, he passed in to Samadhi. Still in an unconscious mood, he said, as if to himself,”Jiva daya, Jiva daya! Thou fool! An insignificant worm crawling on earth, thou to show compassion to others! No, no, it is not compassion for others, but it must be service to all creatures, recognizing that all creatures are God!”
Even though all the devotees assembled thee heard these words, Swami Vivekananda (then only Narendra) alone understood their implications. He said, “What a strange light have I discovered in the wonderful words of the Master! How beautifully he has reconciled the ideal of Bhakthi with the knowledge of the Vedanta! I have understood from these words of wisdom that the ideal of the Vedanta lived by the recluses in the forests can be practiced at home and applied to all our daily concerns. It is He who has become all the different creatures-object of our love; and yet He is beyond all these. Such realization of the Divine in all the created beings and the world leaves no room for egotism. Service of man, knowing him to be the manifestation of the God, purifies the heart, and in no time such an aspirant realizes himself as part and parcel of God-existence-Knowledge-Bliss... Well, if God wills, the day will come when I shall proclaim the great Truth before the world at large-I shall make it the common property of all-the wise and the ignorant, the rich and the poor, the Brahmin and the Chandala!”
Yes, that day came, and the Swamiji proclaimed this great Truth from one end of the earth to the other. Thus, the fire chick (agnikkunju) that Sri Ramakrishna placed in the young heart of Narendra turned in to a great spiritual conflagration that encompassed the whole world.
Police encounters—(with a difference.)
Mahatma Gandhi was in the thick of Public and Political activities for well over 50 years of his life and there is no wonder he had several confrontations with the Police and other law enforcing agencies. Mahakavi Subramania Bharathiyar was in exile from the British India in the erstwhile French territory of Pondicherry. He, a few other compatriots and admirers were severely harassed by the British Police which had almost besieged Pondicherry to nose in on the activities of a few patriots like Bharathiyar, Sri Aurobindo, V.V.S. Iyer and others. The Posse of Police posted at Pondicherry numbered 200 under a deputy Superintendent of Police and included 2 Inspectors under whom several sub Inspectors, head Constables and constables worked... Just to watch the activities of patriots who numbered less than ten. There were several funny and ridiculous exercises made by this force which we will see some time later.
But what the Police force did have to do with a wandering monk like Swami Vivekananda? Yet, there were a few occasions when the Police had encountered Swamiji. These instances have been recorded by Shri Nagendra Nath Gupta in his “reminiscences.”
Swamiji was in Bihar when there was great excitement in that province on account of the marking of mango trees with lumps of mud mixed with vermillion and seed grain. In a number of districts in Bihar numbers of mango trees were marked in this fashion. The British Government sensed some evil designs of a mutiny in this and they associated with this the moving about of sannyasis in the Province. In these circumstances, a mounted Police officer followed by some Policemen, accosted Swamiji and made enquiries about him. Suddenly the officer became rude and accused that all sadhus were rogues and threatened to arrest Swamiji. Swamiji asked him calmly, how long he would be put in jail. The officer replied, “For about a month.” Swamiji went near him and in an ingratiating and appealing voice, said, “Only for a month? Can you not put me away for six months?” To the surprised official, he explained, “Life in jail is much better than this. The work there is not hard compared with this wearisome tramp from morning till night. My daily food is uncertain, and I have often to starve. In the jail I shall have two square meals a day.” The official abruptly ordered Swamiji to go away. It is an interesting sidelight that the marking of mangoes was merely by way of an agricultural mascot for a good mango!
Another encounter took place at Calcutta. One day Swamiji met a police officer who was a family friend. He was a superintendent of Police in Criminal Investigation department. He invited Swamiji for dinner at his residence. When Swamiji went there, there was no sign of dinner. The host was dragging on with several inanities and suddenly told Swamiji abruptly, “Come on, you had better make a clean breast of it and tell me the truth. You know you cannot fool me with your stories for I know your game. You and your gang pretend to be religious men but I have positive information that you are conspiring against the Government...” Swamiji was amazed and indignant. He confronted the officer to come out with the facts if we knew any thing. The Officer raised his voice, and said that he would be arrested as he was the ring leader. and if he became an approver, he would be let off.. Swamiji was unperturbed. Rising from his seat, he quietly closed the door. He said, “You have called me to your house on a false pretext and have made a false accusation against me and my companions. That is your profession. I, on the other hand have been taught not to resent an insult. If I had been a criminal and a conspirator, there would be nothing to prevent me from wringing your neck before you could call out for help. As it is, I leave you in peace.” And Swamiji opened the door and went out, leaving the redoubtable police officer speechless with ill concealed fright.
That was the last encounter Swamiji had with the Police!
